Ένας Πάγκαλος που ξαναβρίσκει το χιούμορ του , τον αυτοσαρκασμό του και την πολιτική τσαχπινιά που τον διέκρινε παλαιότερα. Μιλαέι για τον Μάρξ, τον Μάο τσε Τούνγκ, τις πέτρες και τα ξύλα που έριχνε τον Μάη του 68 αλλά και για τα πρόσφατα επεισόδια με το γιαούρτι στα Καλύβια και τον καβγά με τους νεαρούς φοιτητές στο Παρίσι.
Ο Πάγκαλος μιλάει και για το «τα φάγαμε όλα μαζί» και εξηγεί γιατί δεν του αρέσει το βαθύ ΠΑΣΟΚ. Σε μια έκρηξη χιούμορ αλλά και πολιτικής αφυΐας, ο Πάγκαλος χαρακτηρίζει το βαθύ ΠΑΣΟΚ ως δημόσιους υπαλλήλους, σαρκάζοντας τους. Είναι μια συνέντευξη σε διαφορετικό τόνο , σε μία εποχή που το χιούμορ και ο αυτοσαρκασμός είναι προφανώς τα μοναδικά όπλα που εναπομένουν στην φαρέτρα των πολιτικών.
Ακολουθεί η συνέντευξη στον Γιώργο Τράγκα
Πετάξτε μου γιαούρτι καλυβιώτικο σε πήλινο με χοντρή πέτσα ή παραδοσιακό «σακούλας» από τη Βάρη, αλλά εγώ θα το φωνάξω: τρεις ώρες τετ- α -τετ με τον Θεόδωρο Πάγκαλο και κουβέντα εφ’ όλης της ύλης μαζί του, είναι η ηδονή του δημοσιογράφου! Είναι «το ΝΑΚ και πώς να το αποκτήσετε».
Έχει στιγμές έντασης από το «Εξπρές του μεσονυχτίου». Διαθέτει κάτι από τη πλοκή του «Συριάνα» με τον Κλούνεϊ. Περιέχει στιγμές παρασκηνίου από τα παιχνίδια εξουσίας- παραγωγή BBC. Σου δίνει στοιχεία λαγνείας και αισθησιακής ατμόσφαιρας από το «10» με την Μπο Ντέρεκ. Ανοίγεις διάπλατα το στόμα και μένεις άναυδος, όπως όταν βλέπεις ένα γκολ στο ΄93 που η μπάλα καρφώνεται στο «γάμα» με σουτ από τη σέντρα, αλλά ακούγεται το σφύριγμα του Καλόπουλου που το ακυρώνει ως οφσάιτ!
Απύλωτα στόματα ο αντιπρόεδρος και εγώ. Το τρίωρο πέρασε μονορούφι μέσα στο γραφείο του, χωρίς να το καταλάβουμε. Μιλώντας για όλα. Για την εποχή που ήταν νεαρός στο Παρίσι, οπαδός του Τσε και πετούσε καδρόνια και πέτρες στην Αστυνομία. Για το πώς κορόιδευε ως νεαρός κομμουνιστής τους λόγους και την πολιτική του Γεωργίου Παπανδρέου (παππού του σημερινού πρωθυπουργού).
Για τη νύχτα των Ιμίων, τις επαφές με τον Χόλμπρουκ και τις δραματικές ώρες της παράδοσης του Οτσαλάν στους Τούρκους.
Έχει ζήσει και σπουδάσει στο Παρίσι, αλλά η όλη του συμπεριφορά, οι αναφορές του, οι καλές σχέσεις του στη διεθνή σκηνή, σε κάνουν να πιστεύεις, ότι θα μπορούσε να ανήκει σε ένα πολύ «σνομπ», κλειστό κλαμπ του Λονδίνου. Άλλωστε όπως ανέφερε τηλεγράφημα των Αμερικανών που αποκάλυψε το Wikileaks, η αριστερίζουσα πρώην σύζυγός του ήθελε το παιδί τους να πάει σε αγγλικό σχολείο και όχι ελληνικό.
Βέβαια, από την εποχή που έβλεπε τους «συντρόφους του» να πετάνε μολότοφ εναντίον των Γάλλων αστυνομικών στα Ηλύσια Πεδία, εκείνες τις« καυτές» μέρες του Μάη του ΄68 έως σήμερα, που είναι αντιπρόεδρος της κυβέρνησης του Γιώργου Παπανδρέου, μεσολάβησαν πολλά και σήμερα σίγουρα βγάζει εξανθήματα όταν βλέπει κνίτες ή μέλη του Σύριζα.
Τότε ήταν νεαρός, αδύνατος, καπνιστής και αντιεξουσιαστής. Τώρα είναι πελώριος, πολιτικό κατεστημένο και παλεύει να μην ξαναρχίσει το κάπνισμα. Θα έλεγα, βέβαια, ότι τα βασικά χαρακτηριστικά του είναι η απύθμενη ελευθεροστομία του - τροφή των ΜΜΕ και πηγή πρόκλησης και διέγερσης συχνά πυκνά της κοινής γνώμης. Και σίγουρα έχει ένα πολιτικό ένστικτο που τον διατηρεί ακόμη στην πολιτική σκηνή, που τον βοηθά να επιβιώνει και να επανακάμπτει ακόμη κι όταν πρωταγωνιστεί σε δραματικές ιστορίες, με τεράστιο πολιτικό κόστος.
Θα μπορούσε να πει κανείς ότι γουστάρει, χαρμανιάζει, ηδονίζεται μαζοχιστικά να απορροφά την προσοχή της κοινής γνώμης, έστω κι αν αυτό μεταφράζεται σε πολύ δυσάρεστα και εκρηκτικά επεισόδια όπως τα «γιούχα» από φοιτητές στο Παρίσι ή το γιαούρτωμα στα Καλύβια. Απεχθάνεται το «βαθύ» ΠΑΣΟΚ, τα παλιά «κομματόσκυλα» του Κινήματος και μπροστά μου τα έβαλε στο τηλέφωνο με κάποιους κομματικούς που ήθελαν να μπλοκάρουν και να καταστρέψουν τα άρματα με το κεφάλι του που ετοιμάζονταν για διάφορα καρναβάλια πόλεων!
«Είναι δυνατόν», μου λέει, «να καταστρέψεις άρματα με το κεφάλι μου; Ανοησίες από ανεγκέφαλους κομματικούς…». Τρελαίνεται βέβαια όταν διαβάζει έγγραφα του υπουργείου της Μπιρμπίλη που απο περιβαλλοντική ευαισθησία απαγορεύουν επενδύσεις για να προστατεύσουν τις οχιές ή άλλα φίδια που με ευκολία διεισδύουν στην εξοχική κατοικία του. «Είναι δυνατόν», μου λέει, «να το βρίσκω πάνω στο κρεβάτι μου και να πρέπει να κοιμηθώ μαζί του για να μη το σκοτώσω;»
Είναι γνωστό ότι με «περιποιείται» κάθε πρωί στον Real Fm με τη γνωστή δήλωσή του «δεν μου γ…..σαι πρωί πρωί, ή με το περίφημο: θα με ακούσεις ρε μαλ...α!». Προτιμάει, όμως, να ανοίγει τα χαρτιά του σε μένα, έναν «δεξιό» –όπως με χαρακτηρίζει– δημοσιογράφο, «παράγοντα του Τύπου», παρά σε κάποιες «κυρίες» που έχουν κομματική ταυτότητα και προσπαθούν να του πάρουν συνέντευξη με «στημένα» ερωτήματα, για να τον μειώσουν στα πλαίσια μιας επιχείρησης character assassination όπως την ονομάζει.
Πίσω από το γραφείο του έχει κομμένη από εφημερίδα τη φωτογραφία της Κέιτι που θα παντρευτεί τον πρίγκιπα Ουίλιαμ, διάδοχο του θρόνου της Αγγλίας. Δίπλα στην Κέιτι είναι η αδερφή της. Ο αντιπρόεδρος με ρωτάει: «Ξέρεις πώς τη λένε, Γιώργο;». «Όχι», απαντάω. Τη φωνάζουν «Πίπα», μου λέει γελώντας. «Δεν είναι κούκλα;».
Φοράει μια απλή ριχτή μπεζ μπλούζα. Έχει μια αδυναμία στις πολύ ευρύχωρες. Λογικό και αναπόφευκτο. Όπως εγώ. Στα 72 του (γεννήθηκε στην Ελευσίνα στις 17 Αύγουστου του 1938) δουλεύει ακατάπαυστα. Όπως τον κόβω στα 2 μέτρα, είναι πράγματι πελώριος.
Σωστό «Κιλιμάντζαρο». Για την ακρίβεια τα Ιμαλάια της πρόκλησης. Τον ρωτάω αν προσέχει την υγεία του, γιατί πολλές φορές τα παίρνει στο κρανίο, ειδικά στα πάνελ της τηλεόρασης και γίνεται κατακόκκινος σαν πατζάρι. Άλλωστε, όταν μιλάει για τον Τσίπρα, τον ΣΥΡΙΖΑ και τους κομμουνιστές θυμίζει ερυθρόδερμο, ευτραφή πολεμιστή των Σιού, των Τσερόκι ή των Απάτσι που έχει βαφεί με τα χρώματα του πολέμου και κρατάει στο χέρι τόμαχοκ.
«Περπατάω» μου λέει, «έχω έναν διάδρομο, ένα εσωτερικό εργαλείο στο σπίτι που σε 20 λεπτά κάνεις ένα χιλιόμετρο. Κάνω διάδρομο κάθε μέρα ή πολύ νωρίς το πρωί, πριν φύγω ή το βράδυ πριν κοιμηθώ.
Έπειτα έχω έναν σκύλο. Είναι πολύ ενδιαφέρον τύπος, ο οποίος έχει ως χόμπι να χώνεται κάτω από θάμνους και να τρομάζει τα πουλιά που είναι εκεί και να πετάνε, να φεύγουν. Είναι κυνηγιάρης σκύλος. Εγώ δεν είμαι κυνηγός. Αλλά μ’ αρέσει πολύ να περπατάω μαζί του στους λόφους, που υπάρχουν γύρω από το σπίτι μου και να τον βλέπω να ξετρυπώνει το ένα πουλί μετά το άλλο».
Το μεσημέρι ξεκουράζεσαι;
«Ναι, κλέβω καμιά ωρίτσα συνήθως. Είχα μια μάνα που ήταν δασκάλα και η οποία με υποχρέωνε κάθε μεσημέρι να κοιμάμαι μια ώρα τουλάχιστον. Είναι μια συνήθεια την οποία υπερασπίζομαι ως μεσογειακός. Όλοι οι γιατροί λένε είναι προτιμότερο να ξεκουράζεσαι λίγο το μεσημέρι, από το να κάνεις ένα συνεχές ωράριο».
Τρως πάρα πολύ ε; Του δίνεις και καταλαβαίνει ε; Γι’ αυτό παχαίνεις.
«Εγώ λέω πάντα το εξής: αδύνατοι που τρώνε υπάρχουν. Τρώνε πολύ αλλά δεν παχαίνουν. Παχύς που δεν τρώει, δεν υπάρχει. Άρα τρώω. Τώρα από εκεί και πέρα, μικρός ήμουν πολύ αδύνατος, γιατί έκανα πάντα πολλά σπορ. Ο μεταβολισμός, τα σπορ, ο συνδυασμός όλων αυτών κ.λπ. Με την πάροδο των ετών, αυτό όλο το σύστημα χάλασε και βέβαια δεν περιόρισα το φαγητό. Σαφώς, εδώ υπάρχει μια πρώτη εξήγηση που οφείλεται στο αγροτοποιμενικό παρελθόν των περισσοτέρων από εμάς. Στο χωριό ήταν όλοι αδύνατοι, γιατί δεν είχαν να φάνε. Όταν ένας είχε να φάει ήταν άρχοντας. Τώρα οι παχείς δεν είναι πια οι άρχοντες. Οι άρχοντες είναι αδύνατοι. Τρώνε πολύ εκλεκτά και επιλεγμένα πράγματα».
Σαβουρώνεις, είσαι λαίμαργος;
«Δεν είμαι λαίμαργος. Δηλαδή, δεν θα φάω ποτέ πράγματα που δεν μ’ αρέσουν. Δεν τρώω φαστ φουντ κ.λπ., αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι τρώω αστακούς και χαβιάρια. Να σου πω ποιο είναι το όνειρό μου για το καλοκαίρι; Μια ντοματοσαλάτα. Με ωραίο κρεμμύδι, άφθονο λάδι, καλό ψωμί και λίγη φέτα… είναι για μένα ένα εκλεκτό έδεσμα. Αυτό που σου περιγράφω τώρα, έχει γύρω στις 3.000 θερμίδες. Δηλαδή, είναι ό,τι χρειάζεται ένας άνθρωπος που δεν είναι χειρόναξ για να καλύψει τις ανάγκες του. Ε, αυτά είναι που παχαίνουν. Έχω όμως και το προσόν ότι όλοι μου οι δείκτες είναι σχεδόν εφηβικοί. Δεν έχω τίποτα».
Καπνίζεις;
«Δεν καπνίζω τώρα. Κάπνιζα κατά καιρούς. Όχι όμως τσιγάρο. Κάπνιζα τσιμπούκι και πούρο. Ήταν νομίζω ένας πιο νοικοκυρεμένο τρόπος, αν μπορείς να το πεις έτσι».
Την εποχή του Ανδρέα Παπανδρέου και του ζιβάγκο, ήσουν κι εσύ με τσιμπούκι;
«Με τσιμπούκι, βέβαια! Μάλιστα, μπορώ να πω ότι τον έχω επηρεάσει μέχρι ενός σημείου στο να καπνίσει τσιμπούκι. Χάρη βέβαια στις συμβουλές γιατρών του και με το παράδειγμα ορισμένων που κάπνιζαν τσιμπούκι και με το αρνητικό παράδειγμα κάποιων που κάπνιζαν τσιγάρο, για παράδειγμα τσιγάρο κάπνιζε ο συγχωρεμένος ο Γεννηματάς, σιγά- σιγά άρχισε να καπνίζει τσιμπούκι.
Το τσιμπούκι τι είναι; Είναι κάτι που σε αναγκάζει να κάνεις μια ολόκληρη ιεροτελεστία, με το να γεμίσεις, να το αδειάσεις, να το καπνίσεις, θέλεις χρόνο. Το κάπνισμα είναι μια νεύρωση. Δεν έχει κανένα περιεχόμενο. Το έχω κόψει πριν από δύο χρόνια. Κατά καιρούς το έκοβα όμως… Δεν είχα ποτέ πρόβλημα με το κάπνισμα. Μ’ αυτό που έχω πρόβλημα, είναι ότι πρέπει να χάσω βάρος. Όχι ότι έχω οποιοδήποτε δείγμα κρίσης στην υγεία μου, αλλά γιατί όσο περνάνε τα χρόνια αδυνατίζουν τα πόδια, πρέπει να είσαι πιο ελαφρύς, πιο ευκίνητος και κάπου θέλω να οδηγήσω και στην ανεργία όλους εκείνους που έχουν στηρίξει την πολιτική τους κριτική πάνω στο πάχος μου».
Θέλω να τον πειράξω. Εμένα, πάντως, δεν θυμάμαι να με έχεις καλέσει σε γεύμα, να τα έχουμε φάει μαζί.
«Πρέπει να σου πω ότι το “όλοι μαζί τα φάγαμε”, προφανώς δεν εννοούσα ένα τραπέζι με φαγητά, αλλά μιλούσα για την κατανάλωση δημοσίων δαπανών. Είναι άλλο πράγμα. Μπορεί να μπαίνουν δηλαδή, αυτά τα λεφτά, από τον έναν λογαριασμό στον άλλο. Η κοιλιά δεν έχει κανένα νόημα. Αλλά πριν από αυτό και κυρίως η μαρξιστική κριτική που μου έγινε από κάποια έντυπα, όπως η “Αυγή” και ο “Ριζοσπάστης”, γινόταν γιατί είμαι χοντρός και γιατί είμαι εγγονός κάποιου, που έκανε μια δικτατορία το 1925.
Όπως καταλαβαίνεις, για έναν Μαρξιστή ο οποίος υποτίθεται ότι εφαρμόζει τη λογική και τιθασεύει τη σκέψη του, ώστε να μην λέει τρίχες και σαχλαμάρες, αυτού του είδους η κριτική δείχνει, για μένα, τον βαθμό αποσύνθεσης της ιδεολογικής τακτικής. Οι Ρηγήτες που έχω ζήσει, π.χ. το 1960, ουδέποτε θα έλεγαν ότι είναι εις βάρος κάποιου η εμφάνισή του. Δεν θυμάμαι, λοιπόν, ποτέ να λέγαμε ότι είσαι χοντρός».
Εσύ ξεκίνησες από πολύ Αριστερά.
«Ναι, εγώ ξεκίνησα από την Αριστερά, γιατί έπρεπε να επιλέξω. Και τι να επιλέξω; Τον χώρο του Κέντρου που έλεγαν ότι ο Γιώργος Παπανδρέου θα σώσει την Ελλάδα; Δεν με ικανοποιούσε αυτό το πράγμα. Θυμάμαι ότι εμείς πηγαίναμε στις συγκεντρώσεις του Κέντρου, μαζευόμασταν σε μια γωνιά και φωνάζαμε κοροϊδευτικά: “Σώσε την Ελλάδα! Σώσε την Ελλάδα”, γιατί έτσι του φώναζαν οι κεντρώοι οι φίλοι μας. Εμάς ως νέους διανοούμενους, με κάποια αλαζονεία πνευματική βέβαια, δεν μας ικανοποιούσε το σύνθημα “σώσε την Ελλάδα”! Είχαμε άλλες απαιτήσεις από τη ζωή μας και από την προοπτική».
...συνεχίζεται...σε επόμενη ανάρτηση
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου