Ένα βασικό στοιχείο για κάτι τέτοιο είναι η ύπαρξη ισχυρού στρατού. Αυτό αποτελεί και την ισχυρότερη συγκολλητική ουσία μιας αυτοκρατορίας. Έρχεται η στιγμή, που κάποιος δεν θέλει να παραμείνει απλός βασιλιάς, αλλά να γίνει βασιλεύς των βασιλέων. Οι περισσότεροι απ αυτούς πεθαίνουν νέοι, κάποιοι όμως είναι στρατιωτικά ευφυείς, και γίνονται κατακτητές.
Οι περισσότεροι κατακτητές πολεμούν με άλλους, και χάνονται. Οι αυτοκρατορίες τους υπάγονται σε μια άλλη μεγαλύτερη. Κάποιοι πεθαίνουν πριν γνωρίσουν μια στρατιωτική ήττα, όμως τα βασίλειά τους πεθαίνουν μαζί τους. Ελάχιστοι είναι αυτοί που έχουν τη δυνατότητα να συνδυάσουν τη στρατιωτική ευφυΐα με τη δημιουργία κράτους.
Αυτοί οι ελάχιστοι δημιουργούν ανθεκτικές αυτοκρατορίες. Πόσοι είναι; Πολύ λίγοι. Αποτελούν σπάνιες περιπτώσεις. Γιατί όμως; Διότι οι άνθρωποι είναι φτιαγμένοι για να ζουν σε μικρές ομάδες. Μέσα σε οικογένειες, και σε χωριά που τα αποτελούν οικογένειες. Όταν αυτά τα χωριά σχηματίζουν ένα κράτος, υπάρχουν κάποια πλεονεκτήματα όπως είναι η κοινή άμυνα, ένα ενιαίο εμπορικό σύστημα, και ίσως μια αίσθηση κοινής ταυτότητας. Αναδύονται όμως και αρκετά αρνητικά στοιχεία, όπως η καχυποψία, τα σχίσματα μεταξύ τοπικών και εθνικών συμφερόντων, μεταξύ του απλού λαού και των ελίτ.
Οποιαδήποτε πολιτική ένωση μεγαλύτερη του κράτους, τείνει να οδεύσει προς την αυτοδιάλυση. Όσο μεγαλύτερες οι διαφορές στην εθνότητα, στη γλώσσα, στη θρησκεία, και στο πολιτισμό, τόσο μεγαλύτερες και οι φυγόκεντρες δυνάμεις που ωθούν προς τη διάλυση.
Επομένως, δεν πρέπει να ρωτάμε τι είναι αυτό που οδηγεί την Ευρώπη προς την αποσύνθεση, αλλά μάλλον τι είναι αυτό που θα μπορούσε να τη κρατήσει ενωμένη. Η Ευρώπη δημιουργήθηκε αρχικά από τρεις δυνάμεις: Τον Καθολικισμό, τη στρατιωτική απειλή του Ισλάμ, και τις στρατιωτικές φιλοδοξίες του Καρλομάγνου.
Με τον καιρό, η Δύση κέρδισε τις σταυροφορίες και λιγότερο ικανοί άνθρωποι ανέβηκαν στο θρόνο της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Η καθολική μονοπώληση της θρησκείας διαρρήχθηκε, και η αυτοκρατορία διαλύθηκε σε μικρότερα πολεμοχαρή έθνη κράτη. Το καθένα από αυτά προσπάθησε να πετύχει την ηγεμονία, αλλά μέσα από εκατονταετείς πολέμους κλπ. κανέναν δεν τη πέτυχε.
Συνεπώς, γιατί να πετύχει σήμερα; Δεν υπάρχουν στρατοί. Η Ευρώπη στην ουσία είναι αφοπλισμένη. Δεν υπάρχει καθολική συναίνεση, ούτε καν χριστιανική. Μετά από πολύ συζήτηση, οι αρχιτέκτονες της ευρωζώνης αποφάσισαν να μην αναφέρονται οι χριστιανικές ρίζες της Ευρώπης, ούτε να λαμβάνονται υπόψη οι ιστορικές τους επιρροές. Τέλος, δεν υπάρχει κοινή γλώσσα, ούτε κοινή εθνική ταυτότητα.
Αν και η απειλή που προέρχεται από τη Μέση Ανατολή είναι τεράστια, η Ευρώπη κλείνει τα μάτια. Έχει απορρίψει τόσο την αμυντική στρατηγική όσο και αυτή της ενσωμάτωσης, σε σχέση με τον μουσουλμανικό κόσμο, προτιμώντας τη πολυπολιτισμικότητα, μια καθόλου ισχυρή κόλλα, με την οποία προσπαθούν να συγκρατήσουν τη παραπαίουσα ευρωπαϊκή αυτοκρατορία.
Η μόνη ενωτική δύναμη που ίσως διαθέτει η ευρωζώνη, είναι τα κοινά οικονομικά συμφέροντα. Αυτό ήταν και το αρχικό όνειρο: Ελεύθερο εμπόριο και σταθερό νόμισμα. Αυτό όμως πλέον δεν ισχύει.
Τα κράτη μέλη της ευρωζώνης είπαν ψέματα. Τα περισσότερα ψέματα είχαν να κάνουν με τα χρέη τους, και ως εκ τούτου ήδη η ευρωζώνη παραβίασε μια από τις αρχικές της δεσμεύσεις, να μην εμπλακεί δηλαδή σε οικονομικές διασώσεις. Τα περισσότερα χρήματα των διασώσεων έρχονται μέσω της ΕΚΤ, που εξασθένησε το ευρώ έναντι του χρυσού.
Το αρχικό μοντέλο της νέας Ευρώπης, το μόνο που θα μπορούσε να επιβιώσει στη σημερινή εποχή, εγκαταλείφτηκε για χάρη ενός διογκωμένου κράτους πρόνοιας. Οι σωτήρες όμως της βόρειας Ευρώπης, δεν έχουν κανένα κοινό οικονομικό συμφέρον στη διάσωση των χρεοκοπημένων κρατών της νότιας Ευρώπης. Οι ελίτ μπορεί να έχουν τέτοια συμφέροντα, οι λαοί όχι.
Τα συμφέροντα των ελίτ μπορεί να κρατήσουν αυτή τη πρόχειρη αυτοκρατορία ενωμένη, μέσα στη τρέχουσα κρίση. Το ευρώ πιθανόν να επιβιώσει. Στο φινάλε όμως, η δημογραφική αυτοκτονία, οι ηθικοί κίνδυνοι, η στασιμότητα, ο πληθωρισμός, και η παντελής έλλειψη ενωτικών δυνάμεων, μάλλον θα οδηγήσουν στο τέλος αυτού του ουτοπικού ανθρωπιστικού πειράματος.
Η Ευρώπη είναι ένας πολιτισμός που χτίσθηκε στην άμμο. Το ότι ίσως να επιβιώσει από τη σημερινή καταιγίδα που χτυπά τη νότια περιφέρειά της, δεν σημαίνει ότι θα επιβιώσει και από τον κυκλώνα που κατευθύνεται προς τη καρδιά της.
S.A.-Forbes
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου