...Στο Δείπνο, μια γυναίκα, η Πέιτζ, παραθέτει ένα γεύμα για να γιορτάσει την έκδοση του καινούργιου βιβλίου του άντρα της. Πρόκειται για ένα λαϊκό φιλοσοφικό σύγγραμμα που σημειώνει μεγάλη επιτυχία, διακηρύσσοντας ότι ο μόνος τρόπος για να γνωρίσεις τον εαυτό σου και να αφουγκραστείς την ψυχή σου είναι να ακολουθήσεις τις φαντασιώσεις σου και να κάνεις ό,τι σου κατεβαίνει στο κεφάλι. Ο θεατής καταλαβαίνει από την αρχή ότι η Πέιτζ δεν γουστάρει στην πραγματικότητα κανέναν. Ούτε τον άντρα της, ούτε το μικροβιολόγο φίλο τους, ούτε τη διάσημη τηλεοπτική newscaster σύζυγό του, ούτε την αντικομφορμίστρια ζωγράφο, που ήρθε μόνη γιατί την εγκατέλειψε ο πολιτευόμενος σύζυγός της. Στη διάρκεια λοιπόν της βραδιάς, η οικοδέσποινα επιδίδεται σε φαρμακερές λεκτικές αιχμές, ξεμπροστιάζοντας πότε το σύζυγό της και πότε τους καλεσμένους της.
Στο αποψινό δείπνο, από την πρώτη στιγμή νιώθεις ότι στόχος της είναι η ανατροπή. Από το μενού (ζωντανός αστακός που οι καλεσμένοι πρέπει πρώτα να σκοτώσουν για να φάνε) μέχρι τις μπηχτές που πέφτουν. Την παρέα συμπληρώνουν ένας σερβιτόρος, που η Πέιτζ προσέλαβε ειδικά για το dinner μέσω Internet, και ένας ξένος που χτυπάει την πόρτα αργά το βράδυ γιατί τον έπιασε η ομίχλη... Η ατμόσφαιρα όλο και βαραίνει, ώσπου γίνεται της κολάσεως... Ενώ το έργο ξεκινάει δημιουργώντας
στο θεατή την προσδοκία ότι θα δει μια σύγχρονη Βιρτζίνια Γουλφ, στη συνέχεια κόβει... η μαγιονέζα. Ξεκινάει με ένα λόγο πιπεράτο, έξυπνο, κοφτερό, στην πορεία όμως τα πράγματα μένουν μετέωρα, αμήχανα, με τους ήρωες και τις σχέσεις ανάμεσά τους να παραμένουν στον αφρό.
Από την άλλη, η σκηνοθεσία (Διαγόρας Χρονόπουλος) δεν κατάφερε να «ομογενοποιήσει» τις ερμηνείες, κινώντας τους ηθοποιούς σε ένα ενιαίο υποκριτικό ύφος, ούτε να επικεντρωθεί στην κωμική πλευρά του πράγματος, τονίζοντας το υποβόσκον black χιούμορ της συγγραφέως, μέσα από τη σάτιρα της αμοραλιστικής μπουρζουαζίας. Τα σκηνικά της Έλλης Παπαγεωργακοπούλου, ενώ έχουν άποψη, δεν δημιουργούν ατμόσφαιρα και τα κοστούμια είναι άνισα. Θα σταθώ στις τρεις γυναίκες. Στη Δήμητρα Χατούπη, που έχτισε με γκροτέσκο τρόπο το χαρακτήρα και το στιλ της οικοδέσποινας. Η ερμηνεία της έχει παίδεμα, έχει άποψη, οικοδομήθηκε στην ακραία λογική μιας γυναίκας-bitch. Στη Μυρτώ Αλικάκη, που με εντυπωσίασε. Είναι η πιο αντιπροσωπευτική ηρωίδα της Μπουφίνι, δροσερή, ανάλαφρη, μοντέρνα, χαζή όσο απαιτεί ο ρόλος και ώριμη όσο ποτέ. Και στην Έρρικα Μπίγιου, που η σκηνική της παρουσία θυμίζει Hollywood στις μεγάλες δόξες του. Καλός ο Κίμων Φιορέτος ως απρόσκλητος επισκέπτης, όπως και ο Καπελώνης στο ρόλο του σερβιτόρου. Είμαι φαν του Αλέξανδρου Μυλωνά. Όμως εδώ δεν του βγήκε, ούτε του Μυλωνά αλλά ούτε και του Κατσαφάδου.
Info
Πέμπ., Παρ., Σάββ. στις 21.15. Τετ. & Κυρ. στις 20.00.
Tιμές εισιτηρίων: 20, 15 (φοιτητικό), 10 ευρώ (για νέους έως 25 ετών εκτός Σαββ. και Κυρ.).
Πεσμαζόγλου 5, τηλ. 210-3228706.
Blogger Comment
Facebook Comment